سلام

از آخرین روزهای سال نامیمون و نامبارک سال 1387 آنقدر درگیر مسائل بعد از کوچ شدم که فرصت نوشتن برایم نماند امروز پس از ده – دوازده روز غیبت به خانه برگشتم تا بنویسم:

1-     سپاسگزارم از تک تک کسانی که در این مدت به این وبلاگ سر زدند به ویژه کسانی که یادداشت هم نوشته اند.

2-     دوستی در یادداشت ها پرسیده بود که چرا من غلامرضا طریقی قبلها نیستم و بعد از غزل شانه به سر غزل نگفته ام  خدمت این دوست بزرگوار عارضم که پس از غزل مذکور من صدها غزل گفته ام و دو مجموعه هم منتشر کردم شاید این نازنین مثل من بی هوش و حواس است اینکه دیگر غزلهایم را در وبلاگ منتشر نمی کنم دلیل دیگری دارد بنام بی معرفتی بعضی ها مثلا دوستی خبر می دهد که این غزلها در انجمن های کوچک و بزرگ از زبان چند نفر و به اسم خودشان شنیده است کپی برداری مضمون ها بماند .

3-     این بند با بند قبلی بی ارتباط نیست: انشاء الله در نمایشگاه کتاب امسال جدیدترین مجموعه ام عرضه خواهد شد نام این مجموعه با یاد شانه های تو است و هفتاد و دو غزل دارد.

4-     خبرهای مربوط به کتاب تازه را تا چند رو زدیگر خواهم نوشت اما به جزء این مجموعه که همراه با مراسم رونمایی کتاب در هفدهم اردیبهشت ماه و شعر خوانی خود من در هجدهم اردیبهشت در نمایشگاه خواهد بود مجموعه ی جهان غزلی عاشقانه است در انتشارات هزاره ققنوس و هر لبت یک کبوتر سرخ است در انتشارات سوره ی مهر عرضه خواهد شد.

5-     تا کنون به دلایل مختلف از ارائه ی ترانه هایم  به آهنگ سازان خود داری می کردم اما باز هم به دلیل ارائه بعضی از آنها بنام دیگران تصمیم گرفته ام ترانه ها را خودم واگذار کنم تا حداقل عواید آنها نصیب دیگران نشود در پست های بعدی در این باره بیشتر می نویسم .

6- یکی از دوستان عزیز شعرخوانی مرا در وبلاگش گذاشته ضمن سپاس آدرس بارگیری آنرا می آورم تا اگر خواستید شما هم بتوانید آنرا بشنویدکلیک کنید

 فعلا با اجازه

 سلام ! شیره ی شعرم ! گلوله ی نمکم!

هنوز بی تو خودم مثل بغض می ترکم!

چه غنچه ها که به سودای بوسه پیش از تو

می آمدند ولی من نمی گزید ککم!

ولی تو آمدی و شور تازه آوردی

که دلپذیر شود روزگار بی نمکم!

کلک زدم که نیایی ولی ندانستم

که با نیامدنت کنده می شود کلکم!

پری به پیله ام آوردی و من از آن روز

میان این همه گل با پر تو می پلکم!

بدون شبهه خدا آفرید کوتاهت

که ختم قافیه باشی سلام دلبرکم!

این مهم نیست که دل تازه مسلمان شده است

که به عشق تو قمر قاری قرآن شده است

مثل من باغچه خانه هم از دوری تو

بس که غم خورده و لاغر شده گلدان شده است

بس که هر تکه ی آن با هوسی رفت دلم

نسخه ی دیگری از نقشه ی ایران شده است

بی شک آن شیخ که از چشم تو منعم می کرد

خبر از آمدنت داشت که پنهان شده است

عشق مهمان عزیزی ست که با رفتن او

نرده ی پنجره ها میله زندان شده است

عشق زاییده ی بلخ است و مقیم شیراز

چون نشد کارگر آواره ی تهران شده است

عشق دانشکده تجربه ی انسانهاست

گر چه چندی ست پر از طفل دبستان شده است

هر نو آموخته در عالم خود مجنون است

روزگاری ست که دیوانه فراوان شده است

ای که از کوچه معشوقه ی ما می گذری

بر حذر باش که این کوچه خیابان شده است

دوستان مهربان سلام

امیدوارم در هوای ابری سرزمین عجایب (ایران سابق) دلتان صاف باشد .گفتم عجایب حتماً همه ی شما پیش از من به نشانه های آن پی برده اید یکی مثلاً اینکه ... بنده که غلامرضا طریقی باشم از سال 1381 تا جائیکه خودم بخاطر دارم در هیچ کنگره و جشنواره و سمینارو مسابقه و نبرد و ... ای , شرکت نکرده ام مگر اینکه روحم بدون هماهنگی با من اینکار را کرده باشد و من خبر نداشته باشم . اما دلیل : بدون هیچ ادعایی معتقدم این کنگره ها و جشنواره ها و ... نه تنها تا امروز کسی را شاعر نکرده اند بلکه شاعران بسیاری را ماعر کرده اند از سویی دیگر قبول دارم که حضور برای شاعر دلچسب است . من هم وقتی 18 سال داشتم عاشق این حضور بودم اما در نهایت در 25 سالگی عطای این علاقه را به لقایش بخشیدم . ممکن است بعضی از دوستان ضرب المثل گربه و دیزی را یادآوری کنند محض اطلاع این حضرات یادآوری می کنم که در همان سالها تقریباً در همه ی کنگره های معتبر شعر جوان رتبه ای اول یا برگزیده را کسب کرده ام پس اینگونه نیست که دستم به بانو نرسد ! خوشحالم از اینکه در کنگره هایی شرکت کرده و برنده شده ام که داوران بزرگی چون جاودان یاد منوچهر آتشی , زنده یاد عمران صلاحی, روانشاد حسین منزوی , محمد علی بهمنی بزرگ یا محمد حقوقی نازنین داشت.

ارزش هر مراسم به داوری است که آنرا قضاوت می کند من ترجیح می دهم یکبار در طول عمرم به انتخاب عزیزانی که از آنها نام بردم برنده شوم اما مثل بسیاری از دوستان جشنواره ای که همه ی شما نامشان را بخاطر دارید سالی 10 بار توسط شاعران نان به نرخ روز خور که کلمه شاعر را به زور نشریات یا پاچه خواری کسب کرده اند انتخاب نشوم !

اگر سر درد دلم باز شود سخن به درازا می کشد مخلص کلام اینکه با این اعتقاد از سال 1381 از همه ی برنامه ها و جشنواره ها پرهیز کردم و امروز بسیار خوشحالم چون نه نانی به کسی قرض داده ام , نه به داوری به زور زنگ زده و التماس کرده ام که در راه خدا سکه ای به من عطا کند و نه شعرم را فروخته ام که به هوا ی آن نام مبارک داور را بپذیرم.

اگر چه هر گاه حس کنم ضابطه ها درست است در هر دو سوی این معادله احتمال قرار گرفتنم هست.

اما این همه را چرا نوشتم حتماً دیده اید که در چند ماه گذشته نام من در بین نامزدها و برنده های چند جایزه یا جشنواره آمده است با کمال صراحت و افتخار می گویم که من تا امروز حتی برای هیچ نشریه یا ارگانی شعر نفرستاده ام. جالب این است که در آخرین مرحله ناگهان به من زنگ می زنند که باید به فلان جا بیایید در بعضی از این جشنواره ها ناشر کتاب مرا شرکت داده است و در برخی دیگر دوستانی که من سالهاست از آنها خبر ندارم. مثلاً همین هفته گذشته نام من در بین برنده های جایزه ی سال حوزه هنری بود که بعداً فهمیدم شعر از زنجان ارسال شده است یا اینکه نامم در میان شرکت کنندگان ! ! ! ! جشنواره خط سوم بود که آنرا نیز دوست دیگری از تهران ارسال کرده و خوشا که در این آخری حتی دعوت هم نشدم ...

دنیای عجیبی است دنیای مجازی, بطور مثال این حسن را دارد که من با شما مخاطبان مهربان در ارتباط باشم و این تاثیر خنده دا ر را هم دارد که هر کس از هر گوشه ی جهان دلش خواست می تواند به نام هر کس در هر جشنواره ای از خط اول تا خط هزارو سیصدو هشتادوهفتم شرکت کند و عجیب اینکه برگزار کنندگان محترم آن خطوط هم بدون اطمینان نام طرف را در میان شرکت کنندگان برنامه خود می نویسند در حالیکه بطور مثال خود من الان می توانم هزار شعر از هزار سایت یا وبلاگ بردارم و همه ی آنها را به راحتی برای جشنواره محترم بفرستم و آنها هم با گردوی خود فندق بشکنند که ما هزار شرکت کننده داشتیم.

خلاصه با سپاس از تک تک آنانی که به من و غزلم محبت دارند خواهش می کنم هیچ وقت این لطف را در حق من نکنید جشنواره ای که داورش تا دیروز در رقابت با خود من در چندین کنگره هیچ رتبه ای بدست نمی آورد و برنده اش سالهاست از علی آباد سفلی تا حسن آباد بالا را گشته و در جشنواره های شعر آبکش , شعر انتظامی , شعر میل لنگ , شعر زجر , شعر روزهای آبانماه , شعر البرز و بالاخص جشنواره شعر دختران فراری جایزه گرفته است ارزش وقت تلف کردن ندارد. حسین منزوی در هیچ جشنواره ای حضور نداشت اما امروز همه ی این حضرات از شنیدن نامش می لرزند در حالیکه همه ی مقامهای این جشنواره ها را شاعرکانی گرفته اند که به ضرب و زور رادیو وتلویزیون شاعر معرفی شده اند اما هیچ کس حتی یک غزل از آنان بخاطر ندارد بگذریم اگر فرصت دیگری بود باز هم برایتان درد دل خواهم کرد.

در پایان برای سپاسگزاری از تک تک کسانی که مرا شایسته محبت و لطفشان می دانند غزلی به آنان تقدیم می کنم .

با سلام غلامرضا طریقی

چه آتشی ...

چه آتشی ؟ که بر آنم بدون بیم گناه

تورا بغل کنم و ... لا اله الا الله !!

به حق مجسمه ای از قیامت است تنت

بهشت بهتر من ای جهنم دلخواه

چه جای معجزه ؟ کافی ست ادعا بکنی

که شهر پر شود از بانگ یا رسول الله

اگر چه روز, همه زاهدند اما شب

چه اشکها که به یاد تو می رود در چاه

میان این همه شیطان تو چیستی !؟که شبی

هزار دین به فنا داده ای به نیم نگاه

اگرچه حافظ و سعدی مبلغش شده اند

هنوز برد تو قطعی ست در مقابل ماه

من آن ستاره ی دورم که می روم از یاد

اگر تو هم ننشانی مرا به روز سیاه

سلام

و باز هم با تاخیر آمدم این روزها شدیدا گرفتارم. حرفهای زیادی درباره ی جشنواره ها و جایزه ها یی که نام مرا نیز در لیست آنها می بینید داشتم اما بماند برای فرصتی بهتر .خوشبختانه یا متاسفانه به دلایلی کم کم دارم ساکن تهران می شوم البته اگر خدا بخواهد .دوستان عزیزی که در تهران هستند منتظرم باشند . دلیل اینکه غزلهای تازه ام را نمی گذارم این است که متاسفانه با انتشار هر غزل صدها بدل برای آن تراشیده می شود و چون من آدم نا منظمی هستم تا به خود بیایم و کارها را چاپ کنم بدلها قبل از من کارشان را ارائه می دهند و ماجرا معکوس به پایان می رسد البته برای من چندان فرقی نمی کند اما طبیعتاْ ناشر راضی به این کار نیست با این وجود یکی از کارهای اخیرم را که نرمال است به احترام مخاطبان وبلاگ تقدیمتان می کنم تا چه قبول افتد.همانگونه که در یادداشتها هم دیده اید تعدادی از دوستان از اینکه نمی توانند کتابهای حقیر را گیر بیاورند گله کرده اند حقیقت این است که خود من به دلیل سکونت در بندرعباس چندان دسترسی به ناشرهایم ندارم با این وجود به این دلیل که هر کس در پی یافتن کتاب است به من مهربانی می کند یاد آوری می کنم که اگر دوستان نتوانستند از طریق انتشارات سوره ی مهر (هر لبت یک کبوتر سرخ است )و انتشارات هزاره ققنوس (جهان غزلی عاشقانه است ) کتابها را تهیه بکنند می توانند به شماره ی ۰۹۳۶۵۶۱۶۲۷۶زنگ بزنند تا من به هر طریق پل ارتباطی ایشان و ناشرهای محترم باشم این شماره فقط در ساعت ۸ تا ۱۰ شب روشن است تا سلامی دیگر یا علی مدد.

ای دل بزن !

ای دل بزن ! اگر چه گرفتار نیستی !

چیزی به این زمانه بدهکار نیستی !

وقتی هنوز ماه پس ابر مانده است

خود را چنان بپوش که انگار نیستی

وقتی که یار قافیه ی بار می شود

غمگین مشو که با احدی یار نیستی

غمگین مشو که سقف و ستونی نداشتی

خوش باش از اینکه مالک دیوار نیستی

دوری کن از کسی که تو را غرق درد دید

اما به خنده گفت که بیمار نیستی

می را حرام کرد ولی داد دست تو

چون با همین خو ش است که هشیار نیستی

ای روزگار ای که در این قحط مشتری

دل را به یک پشیز خریدار نیستی

با اینکه زیر بار حقیقت نمی روی

باری قبول کن گل بی خار نیستی

می خواستم به باد تمسخر بگیرمت

اما هنوز لایق اینکار نیستی !

1- سلام

2- باز هم دیر آمدم

3- خبر جدید اینکه کتاب پشین من هر لبت یک کبوتر سرخ است جزو برگزيده های نهايی کتاب سال شعر جوان شده است .28 آبانماه مراسم انتخاب کتاب سال در خانه هنرمندان ساعت ۱۷ برگزار می شود .و 26 آبانماه برنامه ویژه ای برای کتاب من در خانه شاعران ساعت ۱۶ برگزار خواهد شد .در این برنامه ضمن بررسی این کتاب بنده هم شعر خوانی خواهم داشت آدرس دقیق سالن و ساعت مراسم در تهران را تا فردا پس فردا برایتان می نويسم . از ديدنتان خوشحال می شوم .

4- من زنجانی ام و همانگونه که می دانيد زبان مادری ام ترکی است نمی دانم چرا تا بحال شعر های ترکی ام را منتشر نکردم اما امروز به سرم زده يکی از آنها را برايتان بنويسم .تر جمه شعر را نيز به احترام فارسی زبانها در پايين شعر خواهيد خواند .

5- فعلاً

گت دی آناما باشينا باشدان قارا چکسين

يار عزم ايلييب عاشيقی زولفون دارا چکسين

بير حجله دوزه لدين ولی گر عکسیمی ويرساز

نقاشه ديين سينه می چکسه پارا چکسين

من گلميشيديم جان تاپام امما اولورم گور

عشقِين گوجی وار بيزلري هاردان هارا چکسين

اولدور گوزليم منده يورولدوم بو اوره ک دای

طاقت يوخودور هی يارا اوستن يارا چکسين

ترجمه :

برو به مادرم بگو باز بر سرش سياه بکشد

يارم بر آن است که عاشق زلفش را به دار بکشد

برايم حجله ای بسازيد اما اگر عکسم را گذاشتيد

به نقاش بگوييد اگر سينه ام را کشيد پاره بکشد

من آمده بودم که جان بگيرم اما می ميرم

ببين عشق می تواند مارا از کجا به کجا بکشد

بکش زيبای من من هم خسته شدم دلم ديگر

طاقت ندارد هی زخم روی زخم بکشد

اينکه گرفتار ابر و باد و مه و خورشيد فلک ام چيزی از گناه دير آمدنم نمی کاهد, شرمنده ی مهربانی شما هستم ! از عوامل دور ماندنم صحبت نمی کنم زيرا ملال تازه ای نيست و هر چه هست دردهای پيشين است .

خبری که شايد از احساس گناهم بکاهد اينکه : به سلامتی کتاب جديدم تا هفته ی آينده پخش می شود, تا چه قبول افتد. ... سپاسگزارم از شما که مهربانيد, در پاسخ ابراز محبت دوستان يادآوری می کنم که هر روز از ساعت هشت تا نه شب می توانيد به شماره تلفن 09365616276 زنگ بزنيد, هر کاری در توانم باشد برايتان انجام خواهم داد,

اين غزل تازه و چاپ نشده را پيشکش می کنم به تک تک کسانی که در اين مدت مرا رهين محبت هايشان کردند .

با سلام

فن بيان

ای بازی زيبای لبت بسته زبان را

زيبايی تو کرده فنا فن بيان را

ای آمدنت مبدا تاريخ تغزل

تاخير تو بر هم زده تنظيم زمان را

نقل است که در روز ازل مجمع لالان

گفتار تو را ديده و بستند زبان را !

عشق تو چه دردی است که در منظر عاشق

از تاب و تب انداخته حتی سرطان را

کافی است به مسجد بروی تا که مشايخ

با شوق تو از نيمه بگويند اذان را

روحم به تو صد نامه نوشت و نفرستاد

ترسيد که ديوانه کنی نامه رسان را

خورشيد هم از چشم سياه تو می افتد

هر روز اگر طی نکند عرض جهان را

يک عمر دويدند و به جايی نرسيدند

آنانکه به دستت نسپردند عنان را

بر عکس تو می گريم اگر با تو نباشم

تا خيس کنم حداقل نقش جهان را !

ببخشید که دیر آمدم, از این پس نقد شعر, و معرفی کتاب را هم به مطالب اضافه خواهم کرد, تا چه قبول افتد ....

سی مرغ

تیر تحویل گرفت از خرداد چرخ این چرخه ی تکراری را

تا زمین دار کند یارو را تا زمین گیر کند یاری را !

تیر تحویل گرفت از تقویم رشته ی جبر زمان را تا باز

به حساب من و تو بگذارد هستی کسری و اعشاری را !

بعد خرداد پر از دود و ملال باز تیر آمده تا نگذارد

غم ایام دمی ترک کند اینهمه سینه ی سیگاری را

«ماه» ماهی ست که در حلقه ی او سی نفر ابلق در زنجیرند

یا نه سی مرغ که باید بپرند هفتصد وادی اجباری را !

ماهها از پی هم می آیند سالها از پی هم می گذرند

بی که زنگی متوقف بکند گردش ساعت دیواری را !

تا عنان در کف برج فلکی ست خوشی و ناخوشی ما الکی ست !

خوش بنوش این می زهر آگین را بخور این جیره ی اجباری را !

عشق زمینی

ای که هوای منی بی تو نفس ادعاست

ذکر کمالات تو تذکرﺓ الاولیا ست

مثنوی معنوی ست قصه ی ما که در آن

آخر هر ماجرا اول یک ماجراست

در صف قند و شکر زندگی ام تلخ شد

قند من افتاده است پس صف بوسه کجاست

بوسه ی گرمی بده تا لبم اذعان کند

بین دو قطب رخت خط لبت استواست

باز هم افتاده در پیچ و خم قامتت

شکر خدا که دلم گمشده در راه راست

ای نه چنین نه چنان در دل من همچنان

عشق زمینی بمان عشق هوایی هواست

سلام                                                                 

قرار بود زود به زود بیایم اما باز هم نشد البته آمدم ولی فرصتی برای ارسال مطلب جدید نداشتم امروز شما را به چند مطلب جدید مهمان خواهم کرد اولینش غزلی است از خودم اگر چه حال و هوایش با غزلهای عاشقانه ای که دوستان از من سراغ دارند متفاوت است . این غزل اخگری است از آتشی که زیستن در زمانه ی بی معرفتی ها در جانمان انداخته است .فعلاً این غزل را بخوانید تا مطالب بعدی را تایپ کنم .

      تاریخ مصرف

دیگر زمان زلف پریشان گذشته است                      

تاریخ مصرف دل انسان گذشته است

در عصر ما فجیع تر از طرح تیر و قلب

عکس گلوله ای است که از نان گذشته است

در چشم من که «حال» ندارم بدون فال

«آینده» نیز ـ از تو چه پنهان ـ «گذشته» است !

باور نمی کنم که جهان جای جام جم

از معبر تفاله ی فنجان گذشته است

دنیا جهنمی ست که در روز سرنوشت

تصویرش از مخیله ی شیطان گذشته است

انگار مدتی ست که پروردگار هم

از خیر رستگاری انسان گذشته است .        

     سی سال و خرده ای

رسيده ايم به هم ، برخلاف هر من و تو

دو تا هميشه مسافر دو دربدر من و تو !

دو رود شط شده ی ما به برکه خواهد ريخت                              

اگر هميشه نباشيم در سفر من و تو ! 

ولی اگر به سفر خو کنيم خواهی ديد

خليج فارس تو و من شده ، خزر من و تو

به اعتبار دل و مُهر عشق «ما» شده ايم 

بدون ثبت در اسناد معتبر من و تو !

اگر چه هر دو جگر گوشه پدر بوديم

شديم در بر هم خونِِ در جگر من و تو !

چقدر زخم زبان خورده و به مرهم هم

نمرده ايم از اين زخم کارگر من و تو !

به لطف شعر ، پر از قند پارسی شده ، من !

شکر هميشه تو و قند با شکر من و تو !

قسم به عشق که از هُرم مهرمان می سوخت

به آفتاب اگر می زديم سر من و تو

من و تو آب و هوائيم و آسمان شده است

من و تو در من و  تو ، در من و تو در من و تو ! !

       با زبان آذری

     دو ـ سه رويا

  روزگار

  آتش عشق

من آتش عشقم که جهان در اثرش سوخت

خورشيد ، شبی پيش من آمد ، جگرش سوخت

آدم به تب ديدنم افتاد و پس از آن

هر کس که به ديدار من آمد پدرش سوخت

آتشکده اهل بهشتم من و جزء اين

هر کس که نظر داشت به پای نظرش سوخت

شيطان عددی نيست که آتش بزند ..... هان

سودای مرا داشت به سر ، هر که سرش سوخت

ققنوس هم از جنس همين شب پرگان بود

ديوانه خورشيد که شد بال و پرش سوخت

تنها نه فقط خانه زهرا و علی  .... نه

هر خانه که با عشق در آميخت درش سوخت

شاعر خبر تازه ای از عشق شنيد و

تا خواست کلامی بنويسد خبرش سوخت 

 دیوانه بازی

 من که به تشخيص شما ، از هر نظر ديوانه ام

طبق خبرها آخرين ديوانه در ديوانه ام

 ديگر خبرهای شما يک جو نمی ارزد که من

هم در خبر ديوانه ام ، هم بی خبر ديوانه ام

ديوانه در ديوانه ام خوانديدو خوشحالم که من

بالاترين حد جنون در ذهن هر ديوانه ام

در اولين روز جنون محبوب خود را يافتم

او گفت نامم را مبر گفتم مگر ديوانه ام

در را به رويم بست و من در پشت اين در سالهاست

انگشت بر در ، دربدر ، خونين جگر ، ديوانه ام

از هر نظر ديوانه ام ديوانه در ديوانه ام

چون اينقدر ديوانه ام الگوی هر ديوانه ام

امروز خوشحالم که من مانند مردم نيستم

با آنچه هستم دلخوشم حتی اگر ديوانه ام

غلامرضا طريقی

متولد سال ۱۳۵۶ زنجان

آغاز کار شعر

 از سال ۱۳۷۴ با راهنمايی های «حسين منزوی »

آثار :

آنقدر پرم از تو که کم مانده ببارم ۱۳۷۷

سفيد تو ، سياه من

عروس زرد

« هر لبت يک کبوتر سرخ است » تيرماه ۱۳۸۶

در دست انتشار :

خاطره هام پس بده مجموعه ترانه

جهان غزلی عاشقانه است مجموعه شعر

رتبه ها :

رتبه برگزيده شعر دانش آموزان کشور

رتبه اول و دوم شعر عاشورايی دانش آموزان کشور

رتبه اول کنگره شعر و قصه جوان کشور

رتبه اول چند کنگره ديگر در مناطق مختلف کشور