چند ترانه از مجموعه ی

  خاطره هامُ پس بده

  دو کبوتر

يه روزی خدا دلش خواست دو تا کفتر بِکِشه

يه درخت بيد مجنون با دو دلبر بکشه !

چون دلش می خواست اونا با دل هم يه رنگ باشَن

قلم سفيدُ برداشت که دو تا سر بکشه !

چشمِ آهو رُ گرفت حنجره ی قناری رُ

تا بتونه اونا رو از همه بهتر بکشه !

دو تا قلب سرخِ کوچيک توی سينه شُون کشيد

مث اونکه دو تا لاله روی مرمر بکشه !

واسه اينکه اون دوتا مدتی با هم بشينَن

پَرارُ گذاشته بود لحظه ی آخر بکشه !

دوتا کفترُ کشيد تا هميشه با هم باشَن

ولی شيطون کاری کرد که يکيشون پر بکشه !

يه روزی خدا دلش خواست دو تا کفتر بِکِشه

ولی شيطون کار ی کرد که يکيشون پر بکشه !

  يه باغ اونطرفتَر !

زود باشين از خواب پاشين زنگِ خطر می زَنَن !

يه باغ اونطرفتر دارن تبر می زَنَن !

دارنَ روی درختا تو صفِ تيره بَختا

برای تقسيم شدن يه ضربدَر می زَنَن

تبرها ، دلواپسِ سر تا سرِ درختان

اين ورا سر می کِشَن اون ورا سر می زَنَن

چوبُ چماق می کُنَن آدمُ داغ می کُنَن

طاقَتُ طاق می کُنَن گُر به جگر می زَنَن 

درختای پير رُ از ريشه شون می کَنَن

درختای جوونُ دارن نظر می زَنَن

هم قبيله خبردار درو بسته نگه دار

عاشقُ دار می زَنَن اونا که در می زَنَن

جاده ها

از تو فقط يه يادگار ، از تو فقط يه خاطره

مونده برای عاشقی که تا ابد منتظره !

منتظره که جاده ها تو رُ بهش برگردونَن

جاده هايی که خودشون دنبال تو سرگردونَن !

جاده ها ! ای جاده ها ! منُ از اينجا بِبَرين!

اونُ اينجا ـ منُ اونجا بيارين يا بِبَرين !

من يه دهانِ دوخته من يه صدایِ بی کَسَم

که دوس دارم بخونَمُ به گوشِ عالم برسم !

نيمه ی من ! بدون تو اين نيمه ، نايی نداره

بايد تو رُ پيدا کنم يه دَس صدايی نداره !

جاده ها ! ای جاده ها ! منُ از اينجا بِبَرين!

اونُ اينجا ـ منُ اونجا بيارين يا بِبَرين !

چی بگم  !

چند روزش با آرزوی خوردن عدس پلو

چند شبش با حسرت خريدن کفشای نو

چند روزش با رويای پر کشيدن تو آسمون

چند شبش با حسرت دو چرخه ی نامه رسون

با قطار زندگی گذشت و رفت کودکی هام

ديگه برنگشت و برنگشت و رفت کودکی هام

چند روزش با رويای خلاصی از درس حساب

کمیِ پول توجيبی ، تجربه ی حساب ، کتاب

چند شبش با خوابِ فردای پر از خواب و خيال

با اميد رسيدن به آرزوهای محال

با قطار زندگی گذشت و رفت نو جوونی ام

ديگه برنگشت و برنگشت و رفت نو جوونی ام

اما از روزای کوتاه جوونی چی بگم

از دقايق پر از دل نگرونی م چی بگم

چی بگم از هوس ريسه کشيدن روی ماه

هوس شيرجه زدن تو حوض اولين گناه

چی بگم از اون روزا که يک به يک حروم شدن

هر کدوم يک بغض ناسروده تو گلوم شدن

آخه از روزای تلخی که گذشتن چی بگم

چی بگم من چی بگم من چی بگم من چی بگم

    داشتن

اگر چه شک عجيبی به «داشتن» دارم

سعادتي ست تو را داشتن که من دارم!

کنار من بِنِشين و بگو چه چاره کنم؟

برای غربت تلخی که در وطن دارم؟

بگو که در دل و دستت چه مرهمی داری

برای اين همه زخمی که در بدن دارم؟

مرا به خود بفشار و ببين به جای بدن

چه آتشي ست؟ که در زير پيرهن دارم؟

به رغم ديدن آرامش تو کم نشده

ارادتی که به آرامش کفن دارم

مرا که وقت غروبم رسيده بدرقه کن

اگرچه با تو اميدی به سر زدن دارم!!

     مرغ سحر

کمتر بخواه مرغ سحر ناله سرکند !

داغ مرا که سوخته ام   تازه تر کند

از جور روزگار جوی کم نمی شود

حتی اگر تمام جهان را خبر کند !

در داغ آفتاب به مهتاب دلخوشيم

پس از کسی مخواه که شق القمر کند !

در آشيانه نيز به مقصد نمی رسي

وقتی زمانه خواست تو را دربدر کند !

غم بين آسمان و زمين پرده می کشد

روزی اگر فلک شب ما را سحر کند !

زنگ زمانه خنجرمان را غلاف کرد

زنگ خطر به ناشنوا کی اثر کند ؟

کافی ست سر به زير شدن پس بگو که دار

ما را به سر بلندی خود مفتخر کند !

ای دل !  هدر شده ، خونی که خورده ای !

نبضم نمی زند ، انگار مرده ای !

انگار باز هم در فکر رفتنی

گر چه در اين قمار چيزی نبرده ای !

 اينبار ، بی محل عزم سفر مکن

هربار رفته ای برگشت خورده ای !

وقتی خدا مرا از شيشه آفريد

در سينه ام گذاشت ابر فشرده ای !